my deepest space

posted on 12 Nov 2012 10:58 by justincase
 
ในโลกที่ฉันเก็บความรู้สึกแย่ๆมากอดไว้แน่นๆ
ฉันค้นพบว่า ฉันร้องไห้บ่อยขึ้นกว่าแต่ก่อน
เริ่มมีคนพบเห็นอาการที่ฉันเคยเก็บมันไว้คนเดียวตลอดมา
ความห่วงใยจากคนนั้น สั่นสะเทือนความรู้สึกและการจัดการแบบที่เค้าบอกว่า ฉันหนี....
 
จะทำอย่างไงดี
ระบบล้ม ล้มจากข้างในนั้น ในโลกที่ฉันเก็บใจฉันไว้
 
 
ฉันเริ่มไม่มั่นใจ ระบบความคิดคิดวนเวียนอยู่หลายรอบ
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องคิดถึง ทบทวน และใส่ใจ
 
 
เกิดอะไรขึ้น
 
ทำอย่างไรให้การทำงานเป็นเรื่องเีดียวกับการใช้ชีวิต
ฉันสังเกตเห็นคนรอบๆตัว ที่สภาวะอย่างว่าได้เกิดขึ้น
 
บางคนขับเคลื่อนมันด้วยความฝัน แบบที่กล้าๆกลัวๆกับความเป็นจริง
บางคนขับเคลื่อนมันด้วยทัศนคติ การวิจารณ์วิพาก แบบที่เขาเชื่อ เพื่อสร้างความมั่นใจในการทำงาน
บางคนค้นพบทางตัวเอง แต่ยืนบนพลังใจจากคนที่เค้ารัก โดยที่เค้าไม่ได้พึงคิดถึงหรือเคารพมัน
บางคนไม่ยึดติด ค่อยๆไป ค่อยๆไป ทั้งภายในและผลลัพท์ของมัน
บางคนพยายามสร้างพื้นที่ยืนของตัวเองด้วยความกังวลอยู่เสมอ
บางคนมีความสุขกับความสวยงามในทุกสิ่งเล็กๆ ที่ประกอบเป็นการฝึกฝนตัวเอง
บางคนอยากมีความมั่นคงทางความคิดและมั่นคงในเงินทอง เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่า แค่นี้แหละ
 
บอกตรงๆ ฉันเกลียดคำปลอบใจเพื่อให้เราสามารถเผชิญในโลกความเป็นจริงนี้
คำปลอบใจทำให้เราอ่อนแอ ทำให้เราบิดเบือนความจริง
 
ส่วนความจริง ความจริงที่ความหลากหลายในใจคน ให้ความหมายไม่เหมือนกัน
สอนให้เปิดใจและเรียนรู้จากความหลากหลายที่ว่านั้น
 
 
อยากนอนเงียบๆ
ฟู่ววววว
 
 

edit @ 12 Nov 2012 12:22:48 by มารุมิน

Comment

Comment:

Tweet